1980’lerin sonunda Audi, Nardò pistinde siyah bir 200 Turbo Quattro ile 300 km/s barajını aşarak otomobil dünyasında büyük bir yankı uyandırdı. Bu başarının arkasında yatan temel inovasyon ise o dönem için oldukça egzotik kabul edilen silindir başına beş sübaplı motor mimarisiydi.
Neden Beş Sübap?
Audi mühendislerinin bu tasarımı tercih etmesindeki ana amaç, motorun daha verimli “nefes almasını” sağlamaktı. İki büyük sübap yerine üç küçük giriş sübabı kullanmak, daha hafif hareketli parçalar ve daha geniş bir hava giriş alanı demekti. Bu yapı, yanma odasında daha merkezi bir buji yerleşimine olanak tanıyarak yanma verimliliğini artırıyordu. Özellikle turbo beslemeli motorlarda bu teknoloji, tork eğrisini genişleterek motorun düşük devirlerden itibaren çok daha canlı tepki vermesine imkan tanıdı.
Rekorun Teknik Detayları
Nardò pistindeki denemeler için hazırlanan 2.2 litrelik beş silindirli ünite, tam 650 beygir (478 kW) güç üretebiliyordu. Motorun gücü, doğrudan turbo basıncıyla kontrol ediliyordu. 2.4 bar basınçta 310 km/s hıza ulaşan araç, 3.0 bar basınçla 345 km/s hızı görerek döneminin ötesinde bir performans sergiledi. Mühendisler, aerodinamik iyileştirmelerle seri üretimdeki 0.30’luk sürtünme katsayısını (cw) 0.27’ye çekerek yüksek hızdaki stabiliteyi garanti altına aldılar.
Sınırlamalar ve Miras
Projenin lideri Wulf Leitermann, beş sübaplı teknolojinin geleneksel iki sübaplı sistemlere göre üstünlüğünü savunsa da, bu karmaşık yapı seri üretimde beklenen hızla yaygınlaşamadı. Özellikle maliyet ve mekanik karmaşıklık, beş sübaplı sistemin Audi’nin seri üretim beş silindirli motorlarında uzun soluklu bir standart haline gelmesini engelledi. Yine de Nardò projesi, Audi’nin yüksek performanslı motor geliştirme vizyonunu kanıtlayan teknik bir mihenk taşı olarak otomobil tarihindeki yerini koruyor.
Kaynak: www.auto-motor-und-sport.de
